ஜோடிக்கப்பட்ட வரதட்சணை வழக்கிலிருந்து அப்பாவி ஆண்களை காப்பாற்றுவது எப்படி?

         உண்மை தான் ..இன்றைய காலக் கட்டத்தில் அப்பாவி ஆண்கள் சிக்கிக் கொள்வது அதிகரித்துக்  கொண்டு தான் வருகிறது. 

          மற்ற நாடுகளை போல இல்லாமல், நம். நாட்டில் திருமணம் என்ற அ மைப்பு மிகவும் மதிக்கப்படுகிறது. ஆனால் சமீப காலங்களில், திருமணத்தை ஒட்டிய தகராறுகள் அதிகரித்து வருகின்றன. . பெண் அவளது கணவர் மற்றும் அவரது உறவினர்களால் துன்புறுத்தல் அச்சுறுத்தலை எதிர்த்துப் போராடுவதற்கு உரிய பாதுகாக்கும் கருவியாக தான், IPC இன் 498A பிரிவு ஜாமீனில் வெளிவர முடியாத குற்றம் என்று வகைப்படுத்தபட்டு , அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. ஆனால் தற்போது நிலைமை மாறி , அதிருப்தியடைந்த மனைவிகளால் அது ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது .

         கைது நடவடிக்கை என்பது ஒருவருக்கு அவமானத்தைத் தருகிறது, அவருடைய சுதந்திரத்தைத் தடுக்கிறது மறக்க முடியாத வடுக்களை என்றென்றும் ஏற்படுத்துகிறது. என்பதால், கணவர் மற்றும் அவரது உறவினர்களை இந்த விதியின் கீழ்  கைது செய்வதே அவர்களை துன்புறுத்துவதற்கான எளிய வழியாக கையாள்கின்றனர். .  பல வழக்குகளில், பல வருடங்களாக வெளிநாட்டில் வசிக்கும் கணவர்களின் சகோதரிகள், ஏன் படுக்கையில் இருக்கும் தாத்தா, பாட்டிகள் கூட கைது செய்யப்படுகிறார்கள்

                                                      ~!!.

            நாட்டின் உள்துறை அமைச்சகத்தின் கீழ் வரும் தேசிய குற்றப் பதிவுப் பணியகத்தால் வெளியிடப்பட்ட “இந்தியாவில் குற்றங்கள் 2012 புள்ளிவிவரங்கள்” படி,

• 2012 ஆம் ஆண்டில், இந்த ஐபிசி 498-A பிரிவின் கீழான குற்றத்திற்காக இந்தியா முழுவதும் 1,97,762 பேர் கைது செய்யப்பட்டுள்ளனர். இது அதற்கு முந்தைய 2011 ஆம் ஆண்டை விட 9.4% அதிகம்
• 2012 இல் இந்த விதியின் கீழ் கைது செய்யப்பட்டவர்களில் கிட்டத்தட்ட கால் பகுதியினர் அதாவது 47,951 பேர் பெண்கள், கணவர்களின் தாய்மார்கள் மற்றும் சகோதரிகள் தாராளமாக சேர்க்கப்பட்டுள்ளனர்.
• இந்திய தண்டனைச் சட்டத்தின் கீழ் செய்யப்பட்ட குற்றங்களின் கீழ் கைது செய்யப்பட்ட மொத்த நபர்களில் இது 6% ஆகும்.
• இது குற்றவியல் சட்டத்தின் பல்வேறு பிரிவுகளின் கீழ் செய்யப்படும் மொத்த குற்றங்களில் 4.5% ஆகும்,
• திருட்டு மற்றும் காயம் தவிரத்த மற்ற குற்றங்களை விட இது அதிகம்.
• பிரிவு 498A, IPC இன் கீழ் வழக்குகளில் குற்றப்பத்திரிகை விகிதம் 93.6% அதிகமாக உள்ளது, அதே சமயம் தண்டனை விகிதம் 15% மட்டுமே!!,
• விசாரணை நிலுவையில் உள்ள 3 ,72,706 வழக்குகளில் கிட்டத்தட்ட 3,17,000 குற்றம் சுமத்தப்பட்டவர்கள் வழக்குகளில் இருந்து விடுவிக்கப்பட வாய்ப்புள்ளது. !!

    இந்த புள்ளி விவரமே சொல்லும் வரதட்சணை கொடுமை தடுப்பு குற்றப் பிரிவு, எவ்வளவு தவறாக பிரயோகிக்கப்படுகிறது என்று!!

         இதில் கவனிக்க வேண்டிய முக்கிய அம்சம், ஒரு பெண் வரதட்சணை புகார் கொடுத்தவுடன், அவள் கணவனின் குடும்பத்தாரை கைது செய்யும் மனப்பான்மை, காவல்துறைக்கு அதிகம் இருக்கிறது.

        போலிசாரின் இந்த போக்கை " குற்றவியல் நடைமுறை சட்டத்தின் உள்ளுறைந்த பாடத்தை காவல்துறை இன்னமும் கற்கவில்லை என்று தான் தெரிகிறது; .சுதந்திரம் பெற்று ஆறு தசாப்தங்களான போதிலும், அது அதன் காலனித்துவ பிம்பத்திலிருந்து வெளிவரவில்லை, அது பெரும்பாலும் துன்புறுத்தல், அடக்குமுறை ஆகியவற்றின் கருவியாகக் கருதப்படுகிறது. நிச்சயமாக பொதுமக்களின் நண்பனாகக் கருதப்படுவதில்லை. இந்த கைது செய்யும் அதிகாரம் போலிசின் ஆணவத்திற்கு பெரிதும் உதவுகிறது, மாஜிஸ்திரேட்டும் அதை சரி பார்க்கத் தவறுகிறார். . இது மட்டுமின்றி, . முதலில் கைது செய்து விட்டு பிறகு விசாரணையை தொடரும் அணுகுமுறை வெறுக்கத்தக்கது. " என்று அர்னேஷ் குமார் எதிர் பீகார் மாநில அரசு என்ற வழக்கில் உச்ச நீதிமன்றம் கூட தன் அதிருப்தியை காட்டியுள்ளது.

        ஒருவரின் சுதந்திரத்தை பறிக்கக்கூடிய, அவரை அவமானப் படுத்தக்கூடிய இந்த கடுமையானதான கைது அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்துவதில் எச்சரிக்கை தேவை என்பது நீதிமன்றங்களால் மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்தியும் போதிய பலனைத் தரவில்லை. சட்ட கமிஷன்கள், போலீஸ் கமிஷன்கள் மற்றும் நீதிமன்றம் ஏராளமான தீர்ப்புகளில், கைது செய்யும் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தும் போது தனிமனித சுதந்திரம் மற்றும் சமூக ஒழுங்கு ஆகியவற்றுக்கு இடையே சமநிலையை பராமரிக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை வலியுறுத்துகிறது.

        இந்த சட்ட நிலை இருந்தும், எந்த முன்னேற்றமும் ஏற்படவில்லை. கைது செய்யப்பட்டவர்களின் எண்ணிக்கை குறையவும் இல்லை.எனவே கடைசியாக நாடாளுமன்றம் தலையிட்டு, 2001 ஆம் ஆண்டு சமர்ப்பிக்கப்பட்ட சட்டக் கமிஷனின் 177வது அறிக்கையின் பரிந்துரையின் பேரில், குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டத்தின் பிரிவு 41 (சுருக்கமாக 'Cr.PC), தற்போதைய வடிவத்தில் இயற்றப்பட்டது. . 1994 ஆம் ஆண்டு சமர்பிக்கப்பட்ட 152வது மற்றும் 154வது அறிக்கையில் சட்டக் கமிஷன் அத்தகைய பரிந்துரையைச் செய்தது குறிப்பிடத்தக்கது.

      காவல் துறை எப்போது பிடிவாரண்ட் இல்லாமல் கைது செய்யலாம் -என்று   அந்த பிரிவு 41 சொல்கிறது. இதிலிருந்து நாம் தெரிந்துக் கொள்வது என்னவென்றால்

• அபராதத்துடனோ அல்லது இல்லாமளோ ஏழு ஆண்டுகள் வரை சிறைத்தண்டனை நீட்டிக்கக்கூடிய ஒரு குற்றத்திற்காக குற்றம் சாட்டப்பட்டவர அதை செய்தார் என்று திருப்தி அடைந்தால் மட்டுமே, அவரை ஒரு காவல்துறை அதிகாரி கைது செய்ய முடியாது.
• அவ்வாறு கைது செய்வதற்கு முன், அந்த வழக்கில் அந்த நபர் மேலும் எந்த குற்றமும் செய்யாமல் தடுக்க, அத்தகைய கைது அவசியம் என்றும் திருப்தி அடைய வேண்டும்;
• அல்லது வழக்கின் முறையான விசாரணைக்காக அவர் ஆஜராக மாட்டார் என்றோ
• அல்லது குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் குற்றத்திற்கான ஆதாரங்களை மறைத்து விடாமல் தடுக்கவோ
• அல்லது அவர் அத்தகைய ஆதாரங்களை எந்த விதத்திலும் சிதைத்து விடாமல் தடுக்கவோ
• அல்லது அவர் அந்த வழக்கின் ஒரு சாட்சி நீதிமன்றத்திற்கோ அல்லது காவல்துறை அதிகாரிக்கோ உண்மைகளை வெளிப்படுத்துவதிலிருந்து அவரைத் தடுக்கவோ தூண்டியோ , அச்சுறுத்தல் அல்லது வாக்குறுதியை வழங்குவதைத் தடுப்பதற்காக,

என்று சம்பவங்களின் அடிப்படையில் முடிவு செய்து கைது செய்யும் போது, ​​மேற்கூறிய ஏதேனும் விதிகளின் கீழ் முடிவெடுத்த காரணங்களை எழுத்துப் பூர்வமாக பதிவு செய்யவும் காவல்துறை அதிகாரியை சட்டம் கட்டாயப்படுத்துகிறது.  ஜாமீனில் வெளிவர முடியாத குற்றமாகவும் , அடையாளம் காணக்கூடியதுமான குற்றமாகவும் (Cognizable OFENCE) இருப்பதாலேயே , கைது செய்வது சட்டப்பூர்வமானது என்று செய்யக் கூடாது/ அதே போல, ஒரு நபரைக் கைது செய்யத் தேவையில்லாத போதும் அதற்கான காரணங்களையும் அந்த வழக்கில் எழுத்துப்பூர்வமாக பதிவு செய்ய வேண்டும்     ஆனாலும் அவர்கள், தங்களுக்கு ஏதோ அதிகாரம் இருப்பதாக நம்பிக் கொண்டு கைது செய்கிறார்கள்.

           காவல்துறை அதிகாரிகள் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களை தேவையில்லாமல் கைது செய்யாமல் இருக்கவும் மாஜிஸ்திரேட் இயந்திரத்தனமாகவும் காவலில் வைப்பதற்கு அங்கீகாரம் அளிப்பதையும் தவிர்க்கவும் உச்ச நீதிமன்றம் மேலே சொன்ன அர்னேஷ் குமார் வழக்கில் சில வழிமுறைகளை சொன்ன போது, "  கைது செய்யும் அதிகாரம் என்று இருந்தாலும் அதைச் செயல்படுத்துவதற்கான நியாயம் வேறு.. கைது செய்யும் அதிகாரத்தைத் தவிர, காவல்துறை அதிகாரிகள் அதற்கான காரணங்களை நியாயப்படுத்த வேண்டும். ஒரு நபருக்கு எதிராகச் செய்யப்படும் குற்றச்சாட்டின் பேரில் இயந்திர கதியில் கைது செய்ய முடியாது.' என்றது

அந்த தீர்ப்பின் படி,   போலிசாரின் கடமை எனப் பட்டவை

•   குற்றச்சாட்டின் உண்மைத் தன்மை குறித்து சில விசாரணைகளுக்குப் பிறகு நியாயமான திருப்தி இல்லாமல் யாரும் கைது செய்யப்படுவதில்லை என்று செயல்படுவது ஒரு போலீஸ் அதிகாரிக்கு விவேகமாகவும் புத்திசாலித்தனமானதாகவும் இருக்கும்.  
• 
  
• கைது செய்வதற்கு முன் போலீஸ் அலுவலர தனக்குள்ளேயே ஒரு கேள்வியை வைக்க வேண்டும், "ஏன் கைது செய்ய வேண்டும்? இது உண்மையில் தேவையா? அது என்ன நோக்கத்திற்காக உதவும்? அது என்ன முடிவை அடையும்? இந்தக் கேள்விகளுக்குத் தீர்வு காணப்பட்டு, மேலே குறிப்பிட்டுள்ள ஒன்று அல்லது மற்ற நிபந்தனைகள் பூர்த்தி செய்யப்பட்ட பின்னரே, கைது செய்வதற்கான அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.
• 
  
• காவல்துறையால் வாரண்ட் இல்லாமல் கைது செய்யப்பட்ட ஒரு குற்றவாளி, இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 22(2) மற்றும் பிரிவு 57, Cr.PC இன் கீழ், தேவையற்ற கால தாமதமின்றி, பயணத்திற்காக.தேவையான நேரத்தைத் தவிர்த்து 24 மணி நேரத்திற்குள், மாஜிஸ்திரேட் முன் ஆஜர்படுத்த வேண்டும்
• ஒரு வழக்கின் விசாரணையின் போது, ​​பிரிவு 167 Cr.PC இன் கீழ் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி மாஜிஸ்திரேட்டால் அங்கீகரிக்கப்பட்டால் மட்டுமே, குற்றம் சாட்டப்பட்டவரை 24 மணி நேரத்திற்கு மேல் காவலில் வைக்க முடியும்.

• அந்த நபரை மேலும் குற்றம் செய்வதைத் தடுக்க அல்லது வழக்கின் முறையான விசாரணைக்காக கைது செய்வது அவசியம் என்று காவல்துறை அதிகாரி கருதினால். அதற்கான ஆதாரத்தை மாஜிஸ்திரேட்டிடம் அளிக்க வேண்டும்.

தடுப்புக் காவலை அங்கீகரிக்கும் அதிகாரம் மிகவும் புனிதமான செயல்பாடாகும். இது குடிமக்களின் சுதந்திரத்தை பாதிக்கிறது என்பதால் மிகுந்த கவனத்துடனும் எச்சரிக்கையுடனும் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். ஆனால் அதற்குத் தகுந்த தீவிரத்துடன் அது பிரயோகிக்கப்படவில்லை  என்பது பல சந்தர்ப்பங்களில், தடுப்புக் காவல் வழக்கமான, சாதாரண முறையில் அனுமதிக்கப்படுகிறது என்பதில் இருந்து தெரிகிறது.  

  மாஜிஸ்திரேட் கடமை என்பது      

•  Cr.PC, பிரிவு 167 இன் கீழ் காவலில் வைக்க அங்கீகாரம் அளிக்கும் முன்,  காவல் அதிகாரியால் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட ஆவனங்களை ஆராய வேன்டும்,
•  

• அவர் கைது செய்யப்பட்டிருப்பது சட்டத்திற்கு உட்பட்டது தானா ,  சட்ட நடைமுறைகளின் படியே  கைது செய்யப்பட்டுல்லாரா , அந்த  நபரின் அனைத்து அரசியலமைப்பு உரிமைகளும் திருப்திப்படுத்தப்பட்டதா என்று  முதலில் அவர் திருப்தி அடைய வேண்டும்.  

• அதை எழுத்துப்பூர்வமாக பதிவு செய்த பின்னரே, குற்றம் சாட்டப்பட்டவரை காவலில் வைக்க அங்கீகாரம் அளிக்கவேண்டும். .  

• அது சுருக்கமாக இருக்கலாம் ஆனால் அந்த திருப்தி அதன் உத்தரவில் இருந்து பிரதிபலிக்க வேண்டும். காவல்துறை அதிகாரியின் முடிவின் அடிப்படையில் அது ஒருபோதும் இருக்கக்கூடாது.

• ஒரு சந்தேக நபர் கைது செய்யப்பட்டு தடுப்புக் காவலில் அனுமதிப்பதற்காக தன் முன் ஆஜர்படுத்தப்பட்டால், கைது செய்ய குறிப்பிட்ட காரணங்கள் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளதா என்ற கேள்விக்கான விடையை மாஜிஸ்திரேட் ஆராய வேண்டும், அப்படி இருந்தால் அந்த காரணங்கள் முதன்மையானவை, இரண்டாவதாக நியாயமான முடிவுக்கு வர மேலே கூறப்பட்ட ஒன்று அல்லது மற்ற நிபந்தனைகள் காவல்துறை அதிகாரி முடிவு எடுக்க வைத்ததையும் மாஜிஸ்திரேட் ஆய்வு செய்யவேண்டும்.  

• காவல்துறை அதிகாரியின் கைது சட்டத்தின் பிரிவு 41 இன் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யவில்லை என்றால், மாஜிஸ்திரேட் அவரை மேலும் காவலில் வைப்பதற்கு அதிகாரம் அளிக்கக் கூடாது.., உடனே குற்றம் சாட்டப்பட்டவரை விடுதலை செய்யவேண்டும்.

             தேவையற்ற கைது   என்பது, குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களுக்கு  பெரும் அச்சுறுத்தல் ஏற்படுத்துவதைத் தவிர்க்கும் நோக்கில், (2009 ஆம் ஆண்டில் திருத்தப்பட்டு சேர்க்கப்பட்ட பிரிவு 41A,  Cr.P விதி யாராலும் கடைப்பிடிக்கப்படாமலேயே இருந்தது.   இது பின்வருமாறு கூறுகிறது:

• ஒரு நபரைக் கைது செய்யத் தேவையில்லாத வழக்குகளில், . போலீஸ் அதிகாரி முன் ஆஜராவதற்கான அறிவிப்பு.-பிரிவு 41 (1) இன் விதிகளின் கீழ் அந்த நபருக்கு ஒரு நோட்டிஸ் அனுப்பப்படும்.
• அதில், அவர் மீது ஒரு நியாயமான புகார் செய்யப்பட்டுள்ளது என்றோ , நம்பகமான தகவல்கள் பெறப்பட்டுள்ளன என்றோ , அவர் அறியக்கூடிய குற்றத்தைச் செய்ததாக நியாயமான சந்தேகம் உள்ளது என்றோ குறிப்பிட்டு , அதை ஒத்து அந்த காவல்துறை அதிகாரி முன் அல்லது நோட்டீஸில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் இடங்களில் ஆஜராக வேண்டும். என்று ஒரு அறிவிப்பு அனுப்பப்படும்..
• இந்த அறிவிப்பை, வழக்குத் தொடங்கப்பட்ட நாளிலிருந்து இரண்டு வாரங்களுக்குள் குற்றம் சாட்டப்பட்டவருக்கு வழங்க வேண்டும், இந்த காலத்தை மாவட்ட காவல்துறை கண்காணிப்பாளரால் நீட்டிக்கப்படலாம்;.
• எந்தவொரு நபருக்கும் அத்தகைய அறிவிப்பு வெளியிடப்பட்டால், அறிவிப்பின் விதிமுறைகளுக்கு இணங்குவது அந்த நபரின் கடமையாகும்.
• அத்தகைய நபர் நோட்டீசுக்கு இணங்கியும் , தொடர்ந்து இணங்கினால், நோட்டீஸில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள குற்றத்தைப் பொறுத்தவரையில், அவர் கைது செய்யப்பட மாட்டார், வேறு காரணங்களுக்காக, அவர் கைது செய்யப்பட வேண்டும் என்று காவல்துறை அதிகாரி கருதுகிறார் என்றால் அந்த காரணங்களை பதிவு செய்ய வேண்டும்.
• அந்த நபர், எந்த நேரத்திலாவது நோட்டீஸின் விதிமுறைகளுக்கு இணங்கத் தவறினால் அல்லது தன்னை அடையாளம் காட்ட விரும்பவில்லை என்றால், காவல்துறை அதிகாரி, இது தொடர்பாக ஒரு தகுதி வாய்ந்த நீதிமன்றத்தால் பிறப்பிக்கப்பட்ட உத்தரவுகளுக்கு உட்பட்டு, நோட்டீஸில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள குற்றத்திற்காக கைது செய்யலாம்.

• இது போன்ற நிலையிலும், பிரிவு 41 Cr.PC இன் கீழ் எதிர்பார்க்கப்படும் கைதுக்கான முன்மாதிரி நிபந்தனைபடியே கைது இருக்க வேண்டும் ;அதையும் மாஜிஸ்திரேட்டால் அதே ஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும்

• குற்றம் சாட்டப்பட்ட ஒருவரைக் கைது செய்யக்கூடாது என்ற தீர்மானம், வழக்குத் தொடங்கப்பட்ட நாளிலிருந்து இரண்டு வாரங்களுக்குள் மாஜிஸ்திரேட்டுக்கு ஒரு நகலுடன் அனுப்பப்பட வேண்டும்.;

         இந்த விதியை சுட்டிக்காட்டிய    மான்புமிகு உச்ச நீதிமன்றம், இதுபோல, குற்றஞ்சாட்டப்பட்ட ஒருவரை மாஜிஸ்திரேட்டின் உத்தரவு இல்லாமல், கைது செய்ய காவல்துறை அதிகாரிக்கு அதிகாரம் அளிக்கும் பிரிவு 41, Cr.PC ன் விதிகள் துல்லியமாக அமல்படுத்தப்பட்டால், காவல்துறை அதிகாரிகள் வேண்டுமென்றோ அறியாமலோ செய்யும் தவறு திரும்பப் பெறப்பட்டு, முன்ஜாமீன் வழங்குவதற்காக நீதிமன்றத்தில் வரும் வழக்குகளின் எண்ணிக்கை கணிசமாகக் குறையும் என்றது. .

        இந்த வழக்கை ஒரு முன்னோடி வழக்காக எடுத்துக் கொண்டு, இதில் பிறப்பிக்கப்பட்ட உத்தரவுகள், " ஏழு வருடத்திற்கு குறையாத சிறை தண்டனை விதிக்கக் கூடிய குற்றம் தொடர்பான அனைத்து வழக்கிலும் பின்பற்ற வேண்டும். அதே போல, அனைத்து மாநில அரசுகளும், IPC இன் பிரிவு 498-A இன் கீழ் ஒரு வழக்கு பதிவு செய்யப்படும் போது தன்னிச்சையாக கைது செய்ய வேண்டாம் என்று தனது காவல்துறை அதிகாரிகளுக்கு அறிவுறுத்த வேண்டும், என்றும்

        மேற்குறிப்பிட்ட வழிகாட்டுதல்களுக்கு இணங்கத் தவறினால், சம்பந்தப்பட்ட காவல்துறை அதிகாரிகளை துறை ரீதியான நடவடிக்கைக்கு ஆளாக்குவது தவிர, அந்த     பிராந்திய அதிகார வரம்பைக் கொண்ட உயர்நீதிமன்றத்தின் முன் நீதிமன்ற அவமதிப்புக்காக அவர்கள் தண்டிக்கப்படுவார்கள். என்றும்

        சம்பந்தப்பட்ட ஜூடிசியல் மாஜிஸ்திரேட் மேற்கூறிய காரணங்களை பதிவு செய்யாமல் காவலில் வைப்பதை அங்கீகரிப்பது, உரிய உயர் நீதிமன்றத்தின் துறை ரீதியான நடவடிக்கைக்கு பொறுப்பாகும். என்றது

            இந்த தீர்ப்பு வந்தது 2014ல். கிட்டத்தட்ட ஏழு வருடங்கள் கடந்து விட்ட நிலையிலும் போலிசாரின் இந்த தீர்ப்பு குறித்த அலட்சிய போக்கு இன்னமும் தொடர்கிறது என்பதை, சமீபத்தில் ஜகதீஷ் ஸ்ரீவஸ்தவா என்பவர் மகாராஷ்டிரா மாநில போலிசை எதிர்த்து தாக்கல் செய்த வழக்கில் தெரிந்தது. இந்த வழிகாட்டுதல்களை பின்பற்றாமல், அதுவும் உச்ச நீதிமன்றத்தில் பிணை மனு விசாரணை நிலுவையில் இருந்த போது மனுதாரரை கைது செய்த மும்பை பொலிசாரின் நடவடிக்கையை மாண்புமிகு உச்ச நீதிமன்றம், கண்டித்தது. (ஜகதீஷ் ஸ்ரீவஸ்தவா v மகாராஷ்டிரா மாநில அரசு & ஒருவர் மேல்முறையீட்டுக்கான சிறப்பு விடுப்பு (Crl.) எண்(கள்). 1758/2022)

             இன்னும் ஒரு படி மேலே போய் , டெல்லி உயர்நீதிமன்றம், அவ்வாறு உச்ச நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பை பின்பற்றாமல் கைது செய்த போலிஸ் அதிகாரிக்கு ஒரு நாள் சிறை தனடனையும் இரண்டாயிரம் ரூபாய் அபராதமும் விதித்த போது . "கைது நடவடிக்கை, சிறைவாசம் ஒரு நபரை அழிக்கிறது. அதற்கு இணையாக பல அப்பாவி உறவினர்களை பாதிக்கிறது", என்றது . .அதை உணர்ந்து கொள்ளாத போலீசாருக்கும் தான் சிறை வாசம் என்றால் எப்படியிருக்கும் என்று தெரியட்டுமே!! தெலுங்கானா உயர் நீதிமன்றம் கூட இந்த வழிகாட்டுதலை பின்பற்றாமல் கைது செய்த போலிஸ் அதிகாரிக்கு எதிராக நடவடிக்கை எடுக்க , குற்றம் சாட்டப்பட்ட ஒருவருக்கு, அனுமதி வழங்கியது.

         எனவே அதிகாரம் உள்ள போலிசாரும், மாஜிஸ்திரேட்டுகளும் நீதி வழியில் நடந்து தர்மத்தை காத்தால், ,ஜோடிக்கப்பட்ட பொய்யான வழக்குகள் கொடுப்பது குறையும்..

         தர்மமும் நீதியும் வேறா என்ற கேள்வி நமக்குள் எழலாம்.. ஆமாம்......... நீதி மாறக் கூடியது .பெண் வலிமையற்றவள். அவள் பாதுகாக்கப்பட வேண்டியவள், என்பதால் தான் சிறப்பு சட்டங்கள் இயற்றப்பட்டன..ஆனால் அவளே அதற்கு எதிராக மாறும் போது, நீதியும் அவளுக்கு எதிராக மாறுகிறது அல்லவா? அப்படி நீதி என்பது சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப மாறக் கூடியது. ஆனால் தர்மம் என்றுமே நிலைத்தது. அதனால் தர்மத்தை காத்து நீதி வழி நடக்க வேண்டும். அதனால் தான் உச்ச நீதிமன்றமும் , "எங்கு தர்மம் இருக்கிறதோ அங்கு வெற்றியும் இருக்கும்" என்ற பொருளில் "யதோ தர்மஸ் ததோ ஜயாஹ் ' என்ற நோக்கத்தை முன்னிறுத்துகிறது.

              இது போன்று மணவாழ்வில் ஏற்படும் பிரச்சினைகளை கண்டு  'இல்லறம் சிறந்ததா? துறவறம் சிறந்ததா?"  என்ற பட்டிமன்றம் நமக்குள் எழலாம்.

            இதே போன்ற ஒரு சந்தேகம் இரண்டு சீடர்களுக்குள் எழுந்தது. இவர்கள் அது குறித்து விவாதித்துக் கொண்டு இருக்கும் போது,  அங்கு வந்த அவர்கள் குருவிடம் அதற்கான பதிலை கேட்டனர்.  அவரோ அங்கிருந்த புளிய மரத்தை காட்டி, சில  நாள் அதன் அடியில் இருந்து தியானம் செய்யுமாறு சொல்லி சென்றுவிட்டார். இவர்களுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.  "நாம் கேட்டது என்ன? இவர் சொல்வது என்ன...இருந்தாலும் அவர் சொல் படியே  செய்தனர்.   சிறிது   நாடகள் கழித்து அங்கு வந்த குரு, "புளிய மரத்தின் அடியில் இருந்தீர்களே ..உங்கள் கேள்விக்கான பதில் கிடைத்ததா?"  என்றார். அவர்களுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.\\\

    அப்போது குரு சொன்னார்  " புளியங்காய் ஆக இருக்கும் போது அதன்  எடை கனமாக இருக்கும்.  அதுவே பழமாக மாறும்போது, அதன் ஓட்டிலிருந்து விலகி இருக்கும். அது போல இந்த ஆத்மாவானது , பற்றற்ற தன்  உயரிய  நோக்கத்தை அடைய உதவக்கூடிய விதமாய்  அந்த உடல் என்னும் கூட்டை உபயோகப் படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். .  அது இல்லறமாக  இருந்தால் என்ன துறவறமாக  இருந்தால் என்ன.....நோக்கம் ஒன்று தானே அது தானே  அறம்  " என்றார்.   

நன்றி நண்பர்களே...............

ஜாமீன் என்றால் என்ன? ஜாமீன் கிடைத்தால் கைதி விடுதலை செய்யப்படுவாரா?

        நண்பர்களுக்கு அனக்கம். 

        ஜாமீன் என்றால் என்ன? என்று கேட்டதை பார்க்கும் போது வடிவேலுவின் காமெடி ஒன்று தான்  நினைவுக்கு வருகிறது....

எல்லா மார்கெட்டுக்கும் போய் பார்த்துட்டே]ங்கண்னே .... எறாமீன் இருக்குன்கிறான். சுறா  மீன் இருக்குன்கிறான் ஆனால் ஜாமீன் மட்டும் எங்கியும் இல்லண்ணே "  என்ற டயலாக் ரொம்ப பிரபலம்.....

        அந்த அளவிற்கு ஜாமீனை பற்றி தெரியாதவர்  இங்கு யாரும் இல்லை என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.   சட்டப்பூர்வமான விளக்கத்துடன் அதை சரியாக புரிந்துக் கொள்ளும் எண்ணத்தில் இந்த கேள்வி கேட்கப்பட்டதாகவே நினைக்கிறன்.

        "ஜாமீன்"  என்பது   சட்டத்தின் அதிகாரத்துடன் கைது செய்யப்பட்ட நபரை சட்ட ரீதியான காவலில் இருந்து ...........அதாவது போலிஸ் காவலோ அல்லது நீதிமன்ற காவலோ அதிலிருந்து விடுவிப்பது. 

        அதற்குள்  இன்னும் உள்ளே ஆழமாக  போகும் முன், கைது  குறித்துப்  பார்த்து விடலாம்.  நம் அரசியல் அமைப்பு சட்டத்தின் கீழ்,  குடிமகன்களுக்கு  சில அடிப்படை உரிமைகள்  கொடுக்கபட்டுள்ளன.  அதில் மிக முக்கியமானது , இந்தியாவில் எங்கேயும்  சுதந்திரமாக செல்லக் கூடிய உரிமை ...

        இது ஒரு குடிமகனுக்கு மட்டுமே உண்டு.  வெளிநாட்டினர் இந்த உரிமையை கோர முடியாது. அந்த உரிமையை தகர்க்கும் விதமாக, சட்டம் கொடுத்த அதிகாரத்தின் கீழ் ஒரு காவல் அதிகாரி  ஒருவரின் சுதந்திரமான நடமாட்டத்தை தடுக்கும் வண்ணம் கைது செய்யலாம்.  அவரைத்  தொட்டும் கைது செய்யலாம். அல்லது "you are under arrest " என்று சொல்லியும் அவர்  கைது செய்யப்பட்டதை தெரிவிக்கலாம்.  ஆனால் அது போல, செய்யும் சமயம், குற்ற விசாரணை  சட்டம் சொல்லியுள்ள நடவடிக்கைகளை கண்டிப்பாக கடைப் பிடிக்க வேண்டும்.  அதை அவர் சரியாகத்  தான் செய்கிறாரா  என்று உறுதி செய்ய  நமக்கு,  அது குறித்த விழிப்புணர்வு அவசியம்.

        கைது செய்யப்படும் நபருக்கு சில அடிப்படை உரிமைகள் உண்டு.  அவர் உடனடியாக தன்   குடும்ப உறவினர் அல்லது நண்பர் அல்லது வழக்கறிஞருடன் தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டு பேசலாம்.   தான் இருக்கும் இடம், ஆஜர்படுத்தப்படும் நீதிமன்றம், தேதி மற்றும்  நேரம் ஆகியவற்றை தெரிவித்து அவர்கள் பிணைக்கு  ஏற்பாடு  செய்யலாம். இதன் மூலம் தேவையில்லாமல் காவலில் அலைக்கழிக்கபடுவது குறையும்.

        அடுத்து ஜாமீன் பெறுவது என்பது ஒருவரின் உரிமை அல்ல.   ஏனெனில் குற்றத்தின் தன்மைக்கேற்ப, பிணையில் விடக்கூடிய குற்றங்கள் மற்றும் பிணையில் விடக்  கூடாக் குற்றங்கள் என்று உள்ளன.  

        பிணையில் விடக்கூடிய குற்றங்கள் எனப்படுவதில், காவல் அதிகாரியே, வழக்கு விசாரணையின் போது,   போதிய ஒத்துழைப்பு கொடுப்பதாக குற்றம் சுமத்தபட்டவரின் உத்தரவாதத்தை பெற்றுக் கொண்டு, விடுவிக்கலாம். அல்லது இன்னும் இரு நபர்களின் உத்தரவாதத்தையும்  பெற்று கொண்டு பிணையில் விடுவிக்கலாம்.

        மற்ற பிணையில் விடக் கூடா குற்றங்களுக்கு நீதிமன்றம் மட்டுமே ஜாமீன் கொடுக்க முடியும்.  அதிலும், மரண தண்டனை, ஆயுள் தண்டனை போன்ற தண்டனை கிடைக்கக் கூடிய குற்றங்களுக்கு பிணை வழங்கும் அதிகாரம் உயர் நீதிமன்றதிற்கு  மட்டுமே உண்டு.  ஏனைய நீதிமன்றங்கள் அதனதன் தண்டனை வழங்கும் அதிகாரத்திற்கேற்ப தன நீதிமன்றத்தின்  அதிகார வரையறைக்குள் வரும் வழக்கில் ஜாமீன் வழங்கும். 

          விதி என்று ஒன்று இருந்தால் விதிவிலக்கும் உண்டு தானே!!.  பலவீனப்  பிரிவு எனப்படும் பெண்கள், பதினாறு வயதிற்குட்பட்ட  இலஞ்  சிறார்கள், நோயாளிகள் போன்றோர்  அந்த குற்றத்தை செய்ததாக குற்றம் சாட்டப் ப ட் டிருப்பின், சம்பவங்களின்  அடிப்படையில் ஜாமீனில் அவர்கள் விடுவிக்கப்படலாம். 

        அதே போல  குற்றம் சாட்டப்பட்ட வருக்கு எதிராக முதல் நிலை ஆதாரம் ஏதும் வழக்கில் இல்லை என்றாலோ, மேலும்  விசாரணை நடத்தப்பட வேண்டியுள்ளது என  நீதிபதி கருதினால் குற்றம் சுமத்தப்பட்டவரை ஜாமீனில் விடுவிக்கலாம். 

        இந்த ஜாமீன் வழங் கப் படுவதாலேயே அவர் வழக்கிலிருந்து விடுவிக்கப் படுகிறார் என்று அர்த்தம்  அல்ல. 

        நம்முடைய குற்ற முறை  அமைப்பே, குற்றம் சுமத்தப்பட்டவரின் மீதான குற்றம் நிரூபிக்கப்படும் வரையில் அவர் நிரபராதி என்றே கருதப்படுவார் என்பதால், வழக்கு போலிஸ்  விசாரணையின் போதோ அது முடிந்து குற்றப் பத்திரிக்கை  தாக்கல் செய்யப்பட்டு நீதிமன்ற விசாரனை முடிந்து தீர்ப்பு வரும் வரையிலான இடைப்பட்ட காலத்தில் அவர் ஜாமீனில் வெளிவர தகுதியுடையவராகிறார். \

        அதற்காக பிணை  விண்ணப்பம் செய்ய வழக்கறிஞரின்  மூலம் பிணை மனுவை நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செயயலாம். அப்போது,  தான் காவலில் உள்ளதால் தன்  தொழில், குடும்பம்  எப்படிபாதிக் கப் படுகின்றது என்பதையும் தன் உடல் நிலை  எந்த மோசமான நிலையில் உள்ளது என்பதையும் தெரிவிப்பதோடு,  தான் நீதிமன்றம் விதிக்கும் எந்த நிபந்தனைக்கு கட்டுப்பட்டு விசாரணைக்கு ஒத்துழைப்பு கொடுப்பதாக உத்தரவாதம் அளிக்க வேண்டும். 

        ஜாமீன்கோரும்  விண்ணப்பத்தின் பேரில், அந்த குற்றத்தின் தன்மை, தடயங்களின் நிலை, குற்றத்திற்கு அளிக்கப்படும் தண்டனையின் கடுமை,  குற்றம் சாட் டப்பட்டாரின் நடத்தை, அவரின் தற்போதைய நிலை போன்றவை, முடிவு எடுக்கும் சமயம் நீதிமன்றத்தால்  கவனிக்கப்படும். 

            பொதுவாக ஜாமீன் மனுவில் போலிஸ் தரப்பில் தெரிவிக்கப்படும் ஆட்சேபனைகள் என்பது

1. அவர் சாட்சிகளை கலைப்பார்
2. தடயங்களை அ ழிப்பார் 
3. வெளிநாட்டிற்கு தப்பி செல்லு ம் வாய்ப்பு உள்ளது.
4. வேறொரு பிணையில் விடா குற்றத்தில் ஈடுபடலாம்
5. வெளியே வந்தால் சட்டம் ஒழுங்கு கெடும் அபாயம் உள்ளது.
6. அவரின் உயிருக்கே அச்சுறுத்தல் உள்ளது.
7. சில குற்றவாளிகள் தலைமறைவாக உள்ளனர் 
8. திருட்டு பொருட்கள் கைப்பற்றப் படவில்லை
9. குற்றம் செய்ய பயன்படுத்திய பொருட்கள் இன்னமும் கைப்பற்றப்பட வில்லை 
10. அவரை  போலிஸ் காவலில் எடுத்து விசாரணைக்கு உட்படுத்த இருப்பது
11. குற்றவாளியால் காயமடைந்த நபர் இன்னமும் மருத்துவமையில் இருந்து விடுவிக்கப்படவில்லை

        இந்த இரண்டு தரப்பு வாதத்தையும் சீர் தூக்கி பார்த்து, நீதிபதி ஜாமீன் மனுவில் உத்தரவு பிறப்பிப்பார். ஜாமீன் மனு நிராகரிக்கப்பட்டாலும்/ , எத்தனை முறை வேண்டுமானாலும் தாக்கல் செய்யலாம். ஆனால் ஒரு மனு  நிராகரிக்கபட்ட பின், அந்த வழக்கின் ஏதேனும் சூழ்நிலை மாற்றம் ஏற்பட்டிருப்பின் மட்டுமே  அந்த  மனு பரிசீலனை செய்யப்படும்/ . 

        மாஜிஸ்திரேட்டு  நீதிமன்றம் ஜாமீன் மறுத்தால், செஷன்ஸ் கோ ர்ட்டும்  அ தற்கு மேலாக உயர்நீதிமன்றத்திலும் முறையீடு செய்யலாம்.  ஆனால் உயர்நீதிமன்றம் பினை யில் விட  மறுத்த விட்ட நிலையில், மீண்டும் மாஜிஸ்திரேட்டு நீதிமன்றத்திலோ அல்லது செஷன்ஸ் நீதிமன்றத்திலோ மனு செய்ய முடியாது.

 

        நீதிமன்றம் ஜாமீன் கொடுக்க முடிவு செய்தால், அதை நிபந்தனை யுடன் அல்லது இல்லாமலோ கொடுக்கலாம்.  பொதுவாக போலிஸ் விசாரணை நடக்கும் நிலையத்தில் ஆஜராக சொல்லி நிபந்தனை இருக்கும் அதுவும் குற்றப் பததிரிக்கை செய்யப்டும் வரையில் தான் .   சில காலத்திற்கு  நிபந்தனையை கடைப்பிடித்து விட்டு அதில் தளர்வு கோரி விண்ணப் பிக்கலாம்.  அல்லது அந்த நிபந்தனையை நீக்க கோரலாம். 

        அவர் வெளிநாட்டிற்கு தப்பி செல்லும் வாய்ப்பு உள்ளது என்றால் பாஸ்போர்ட்டை நீதிமன்றத்ஹில் ஒப்படைக்க சொல்லலாம்.   அல்லது சில சிறப்பு நிபந்தனைகளும் விதிக்கலாம். 

        ஜாமீனில் விடுவிக்கப்பட்ட பின், அவருடைய நடத்தை, விசாரணைக்கு இடைஞ்சலாக இருந்தாலோ அல்லது ஜாமீனின் போது கொடுத்த நிபந்தனைகளை மீறினாலோ அந்த ஜாமீன் நீதிமன்றத்தால் ரத்து செய்யப்பட்டு அவர் மீண்டும்  நீதிமன்ற காவலுக்கு அதாவது சிறைக்கு அனுப்பப் படுவர்.   அதே போல ஒவ்வொரு வழக்கிற்கும்  ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்குள்  போலிஸ் விசாரனை முடித்து குற்றப்பத்திரிக்கை  தாக்கல் செய்ய வேண்டும் அந்த காலக்கெடுவிற்குள்  தாக்கல் செய்யா விட்டால் குற்றம் சுமத்தப்பட்டவர் பிணையில் விட கோரும் உரிமை  உண்டு.  அதன்படியே நீதிமன்றமும் அவரை கண்டிப்பாக விடுவிக்க வேண்டும்.  

        அந்த ஜாமீன் உத்தரவில்   குற்றம் சுமத்தப்பட்டவரின் சொந்த உறுதிமொழி பத்திரத்தின் பேரில்  பினையுடனோ அல்லது இல்லாமலோ விடுவிக்கலாம்.  

        நீதி மன்றம் வேண்டும் போது குற்றம் சுமத்தப்பட்டவர் நேரில் ஆஜராவார் என்று  உறுதி கொடுப்பவர்கள் பினையாளர்கள் எனப்படுவார்கள்.  அவர்கள் குற்றம் சுமத்தப்பட்டவருக்கு இரத்த உறவு முறையிலோ அல்லது அவர் குடும்ப பின்னணி தெரிந்த நெருக்கமானவராகவோ இருக்க வேண்டும். பதினெட்டு வயதுக்கு மேற்பட்ட, உத்தரவாதம் கொடுக்கும் தொகைக்கு உரிய சொத்தை கொண்டவராகவும் இருக்க வேண்டும்.  

        ஆஜராகும் நபர் தொழில் முறை பினையாளர் என்றோ அல்லது வேறு ஏதும் காரணம் கொண்டோ நீதிமன்றம் அந்த பினையாளரை நிராகரிக்கலாம். இதற்கான காரணம் சொல்ல வேண்டியதில்லை. 

        இந்த பினையாளர்கள், குற்றம் சுமத்தப்பட்டவர் நீதிமன்றம் கொடுத்த நிபந்தனைகளின்படி, வழக்கு விசாரணையின் போது ஆஜராக தவறினால், அவரின் பிணை நிராகரிக்கப்படுவதொடு அல்லாமல்,  பினையாளர்கள் மீதும் நடவடிக்கை எடுக்கப்படும்.

        ஷேக்ஸ்பியரின்  Merchant of Venice  நாடகத்தில், தன்  நண்பன் போசாநிகாவின் கடனுக்காக ஜாமீன்தாரராக நின்ற அன்டோனியோவின் நிலை நினைவில் இருக்கும்..  அந்த அளவிற்கு இல்லை என்றாலும், தான்  கொடுத்த உத்தரவாத தொகையை அவர் நீதிமன்றத்தில் கட்டவேண்டியிருக்கும்.  

            இது போன்ற நடைமுறையை  பின்பற்றி பிணையில் வந்த பின் வழக்கின் விசாரணையில் ஆஜராகி வழக்கு முடிவுற்று தீர்ப்பு  சொல்லும் போது, அவர் 'கு ற்றவாளி " என்று நீதிமன்றம் முடிவு செய்தால், உடன் நீதிமன்றக்  காவலுக்கு அனுப்படுவார்.  ஆனாலும் விதிக்கப்பட்ட சிறைத் தண்டனை மூன்று வருடத்திற்கு குறைவாக  இருந்தால், மாஜிஸ்திரேட் டிடம் உரிய ஜாமீன்தாரருடன் ஆஜராகி பிணை கோரலாம்.   அவரும் மேல்முறையீடு செய்யும் காலக்கெடு  வரையில் இடைக் கால பிணை உத்தரவு வழங்குவார்.   மேல்முறையீட்டு நீதிமன்றமும், விசாரணை நடத்தப்பட்ட காலம் முழுதும் குற்றவாளி பிணையில் இருந்தார் என்றால், அது போலவே மேல்முறையீடு வழக்கு முடியும் வரையிலும் பிணை வழங்கும்.

        தத்துவ ஞானி சாக்ரடீஸ் ஒரு முறை தெருவில் போகும் போது. ஒரு விலை மாதுவின் வீட்டில் இருந்து தன்  சீடன் வெளியே வருவதைக்  கண்டார். அதனால் அந்த வீட்டு  வாசலிலேயே நின்றார்.  அவர் அங்கேயே நிற்பதைக்  கண்ட சீடனும் வீட்டின் உள்ளே சென்று மறைந்துக்  கொண்டார்.  வெகு நேரம் ஆன பின்னும்,   சாக்ரடீஸ் நின்ற இடத்திலிருந்து நகராததால், சீடன் வேறு வழி இல்லாமல் வெளியே வந்தார். 

" நீ ஏன் என்னை பார்த்ததும் வீட்டின் உள்ளே போனாய் ? " என்று கேட்டார் சாக்ரடீஸ். 

அதற்கு அவர் " உங்களைப  பார்த்ததும் வெட்கமாக இருந்தது.. அதனால்  ..." என்றார்.   

அதற்கு  சாக்ரடீஸ்  "விலைமாதுவின் வீட்டிற்கு உள்ளே நுழையத்தான் வெட்கப்படவேண்டும். வெளியே வர அல்ல " என்றார். 

        அது போல, சமுதாயம் வெறுத்து ஒதுக்கும் குற்றங்களை செய்து சிறைக்கு செல்வதற்குத்  தான் வெட்கப்படவேண்டும்.  அங்கிருந்து வெளியே வர உதவும் பிணையைப்  பற்றி தெரிந்துக்  கொள்வதில் அல்ல!! 

 

வீட்டிலிருந்து போகும் போது வேலைக்கு போகிறேன் என்றுதானே சொல்லி விட்டு போகிறோம், பின்பு ஏன் அங்கு வேலை செய்யாமல் இருக்கிறோம்?

          இந்த கேள்வி சற்று நையாண்டித்தனமாக கேட்கபட்டிருந்தாலும் அதில் உள்ளே பொதிந்திருக்கும் ஆழமான ஆதங்கம் நமக்கு தெரிந்ததே.

        இது போன்ற விமர்சனகள் பெரும்பாலும் அரசு அலுகலகங்களிலுள்ள செயல்பாடுகள் குறித்து தான் எழுப்பப்படுகின்றன.

        சமீபத்தில் நமது மாண்புமிகு உயர்நீதிமன்றமும் இதே போன்ற ஒரு விமர்சனத்தை எழுப்பியுள்ளது.

        அரசு ஊழியர் ஒருவரின் தற்காலிக பணி நீக்கத்தை எதிர்த்து போடப்பட்ட வழக்கு அது. அவர் மீதான குற்றச்சாட்டு வேலை நேரத்தில் தன்னிடமிருந்த மொபைல் போனை வைத்து மற்ற ஊழியரையும் அதிகாரிகளையும் படம் பிடித்தார் என்பதும் அதை தடுத்த மேலதிகாரியை தாக்க முனைந்தார் என்பதும்.

        அலுவலக நேரங்களில் தேவையில்லாமல் செல்போன் மற்றும் கேமராக்களை பயன்படுத்தும் அரசு ஊழியர்களை விமர்சித்த சென்னை உயர்நீதிமன்றம், "..இத்தகைய ஒழுக்கமின்மையும் தவறான நடத்தையும் தொடர அனுமதித்தால், வரி செலுத்துவர்களின் மூலம் நல்ல ஊதியத்தை பெறும் அரசு ஊழியர்கள் பொதுமக்களுக்கு மிகப்பெரிய பாவத்தைச் செய்கிறார்கள் என்பதில் சந்தேகமில்லை.' என்றது.

        மேலும் அரசை, அரசு ஊழியர்களின் மொபைல் போன் பயன்பாடு தொடர்பான விதிமுறைகளை உருவாக்க சொல்லி உத்தரவுகளை பிறப்பித்தபோது,

        "அரசுத் துறைகளில் பணிபுரியும் அதிகாரிகள் தங்கள் தனிப்பட்ட பயன்பாட்டுக்கு அலுவலகத்திற்குள் செல்போன் பயன்படுத்த அனுமதிக்கக் கூடாது.

எல்லா சூழ்நிலைகளிலும், மொபைல் போன்கள் சுவிட்ச் ஆஃப் செய்யப்பட வேண்டும் அல்லது அதிர்வு / அமைதியான முறையில் வைத்திருக்க வேண்டும், எந்த இடையூறும் அல்லது தொல்லையும் ஏற்படுத்தாது அதை வைத்திருக்கலாம். அலுவலக வளாகத்திற்குள் மொபைல் கேமராக்களை பயன்படுத்துவதால் பணிக்கும் மற்ற அதிகாரிகளுக்கும் இடையூறு ஏற்படுத்தும். அலுவலகத்திற்குள் செல்போன்களைப் பயன்படுத்துவதும், வீடியோ எடுப்பதும் "கடுமையான தவறான நடத்தை" என்றும் அரசு ஊழியர் நடத்தை விதிகளுக்கு இது எதிரானது என்றும் சொல்லியுள்ளது.

D.S. Radhika v. The State Represented By Secretary to Government & Ors

    

        அந்த உத்தரவில் சொல்லப்பட்டுள்ள அரசு ஊழியர் ஒழுங்கு விதிகள் , 1973 ல் இயற்றப்பட்டாலும், காலத்திற்கேற்ப மாறுதல்களையும், திருத்தங்களையும் பெற்று இன்று நடைமுறையில் உள்ளது.  அதை பற்றி பார்க்கும் முன், ஒரு அரசு ஊழியரின் பணியின் முக்கியத்துவத்தை  பார்ப்போம்.  

        அரசுப் பணி  என்பது மிகவும் மகத்தானது.  அதனால் தான் அதை 'சேவை'  என்றார்கள்.  அரசின் சார்பாக செயல்படும் அவரின் செயல்பாடு அலுவலகத்தின் உள்ளேயும் வெளியேயும் கண்ணியமாக இருக்க வேண்டும் என்ற  பொதுவான் எதிர்பார்ப்பு மட்டுமல்ல விதிகளும் அப்படி தான் சொல்கின்றன.

\

        தனியார் துறையில் வேண்டுமானால், பணி  நேரம் முடிந்து வீட்டிற்கு வந்தவுடன், மேலதிகாரி தொலைபேசியில் அழைத்தாலும் எடுக்காமல் விட்டுவிடலாம் என்னும் அளவிற்கு பணியாளருக்கு சாதகமான சூழல் வந்துவிட்டது..  ஆனால் அரசில் பணி செய்பவர் அதன் ஊழியக்காரர்.  அவருக்கு எந்தவிதமான பணி நேர வரைமுறையும் இல்லை.  அவர் அலுவகத்தில் பொதுவாக இருக்கும் நேரம் காலை பத்து முதல் மாலை ஐந்து எனப்படுகிறதே தவிர, அவர் ஒரு முழு நேர பணியளர்..ஆங்கிலத்தில் சொல்லவேண்டுமானால் whole time exployee... இந்த விதிகள் இயற்றப்பட்ட காலத்தில் பரிமாறப்பட்ட கோப்புகளை  குறித்து தலைமை செயலகத்திலிலுள்ள ஒரு முறை  பார்க்கும் சந்தர்ப்பம் எனக்கு கிடைத்தது.

         அதில் "அரசு ஊழியர்"  என்பவர் 24  மணி நேர ஊழியர்" என விளக்கம் சொல்லலாமா?  " என்று கேட்டு ஒரு குறிப்பை அந்த கோப்பில் இட்டு மேலிடத்திற்கு அனுப்புகிறார்கள்.. அங்கிருந்து , " இல்லை ..இன்று ஒரு நாள்  என்பது இருபத்தி நான்கு மணி நேரமாக இருக்கிறது.  நாளை  இது மாறினால்? அதனால் வேறு ஒரு சொற் பிரயோகம் செய்வோம்"  என்று திருப்பப்படுகிறது.  அவரை முழு நேர ஊழியர் எனலாமா?"  என அடுத்த ஒரு கேள்வி .  " வேண்டாம்...யார் அந்த அரை நேர ஊழியர்  என்ற கேள்வி வரலாம் என திருப்பப்பட்டது.. பிறகு தான்  WHOLE TIME EMPLOYEE  என்ற வார்த்தை உருவாக்கப்பட்டது..

        அந்த அளவிற்கு எந் நேரத்திலும் அவர் அரசு ஊழியர் தான்.  அவரின் அலுவகத்தில் மட்டுமல்ல தனிப்பட்ட வாழ்விலுM  அரசின் கொள்கைக்கு எதிராக செயல்பாடுகளில் அவர் ஈடுபட கூடாது என்று தான் விதிகள் வகுக்கப்பட்டன.. 

        இதில் உயர் நீதிமன்றம் சொன்ன அரசு ஊழியர்களுக்கான நடத்தை விதிகள் 1973  என்னென்ன என்பது பற்றி பாப்போம்...  

•     முதன் முதலில் அரசுப் பணியில் சேர்ந்தவுடன்     அரசு ஊழியர்கள் தங்களின் அசையும்; அசையாச் சொத்துகள், நகைகள், செலுத்திய காப்பீட்டு கட்டணங்கள், வங்கி வைப்புகள், சேமநல நிதி (Provident Fund), கடன்களும் பொறுப்புகளும் (Loans and Liabilities) குறித்தான முழு விவரங்கள், குறிப்பிட்ட படிவங்களில் தங்களது சொத்து-பொறுப்பு பட்டியல்களை (Assets and Liabilities Statements) அரசுக்கு சமர்ப்பிக்க வேண்டும் அதற்க்கு பின்னும், ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறையும், பின் அரசுப் பணியிலிருந்து ஓய்வு பெறுவதற்கு ஒராண்டு முன்னரும், தங்கள் துறை தலைமைக்கு  சமர்பிக்க வேண்டும். 
• அரசுப்  பணியாளர் எவரும்: வரதட்சணை கொடுக்கவோ, வாங்கவோ, அதற்க்கு  உடந்தையாகவோ இருத்தல் கூடாது அல்லது மணமகள் அல்லது மணமகனது பெற்றோர் அல்லது காப்பாளரிடமிருந்து நேரடியாகவோ, மறைமுகமாகவோ பரிசம்/ வரதட்சணை கோரக்கூடாது.
• அரசு பணியாளர் எவரும் அரசின் முன் அனுமதியின்றி பாராட்டுரை, பணி நிறைவு வாழ்த்துரை அல்லது பாராட்டு பட்டயச் சான்றிதழ் எதனையும் ஏற்றுக் கொள்வதோ அல்லது தன்னையோ மற்ற அரசு பணியாளரையோ சிறப்பிக்கும் முறையில் நடைபெறும் கூட்டத்தில் அல்லது கேளிக்கையில் கலந்து கொள்வதோ கூடாது.

• அரசுப் பணியாளர் எவரும், அரசு  முன் ஒப்பளிப்பு இல்லாமல் நன்கொடைகள் கேட்பதோ அல்லது ஏற்றுக் கொள்வதோ அல்லது நோக்கம் எத்தகையதாயிருப்பினும் அதன் பொருட்டுப் பணமாக அல்லது பொருளாகத் திரட்டவோ அல்லது பிறவகையில் அது தொடர்பாக தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொள்ளவோ கூடாது.
• எந்த அரசுப் பணியாளரும் ஏதேனும் கடன் மூலப்பத்திரம், பங்கு முதல் அல்லது பிற முதலீட்டில் ஊக வணிக நோக்குடன் ஈடுபடுதல் கூடாது.
• தனது தல அதிகார எல்லைக்குள் அமைந்த எவரேனும் ஒருவருக்கு அல்லது ஒருவரிடமிருந்து அல்லது அலுவல்முறை செயல்பாடுகளைக் கொண்டுள்ள ஒருவரிடம் முதன்மையாளர் அல்லது முகவர் என்ற முறையில் பணம் கொடுக்கல் அல்லது வாங்கல் கூடாது. 
• யாரேனும் ஒருவருக்கு வட்டிக்குப் பணமாக அல்லது பொருளாகக் கொடுத்தல் அல்லது அவ்வாறு திரும்பப் பெறுதல்
• அரசுப் பணியாளர் எவரும் தாமோ, தன்னுடைய குடும்ப உறுப்பினர் அல்லது தன் பொருட்டுச் செயற்படுபவர் மூலமாகவோ, அரசின் முன் ஒப்பளிப்பு இல்லாமல்; அவரது மொத்த மாத தொகைக்கு மேற்பட்ட எந்தத் தொகையையும் தனிப்பட்ட எவருக்கும் கொடுக்கவோ அவரிடமிருந்து பெறவோ கூடாது.
• ஆசிரியர் பணியிலுள்ள அரசு பணியாளர் ஒருவர், மாணவரிடத்தில் அல்லது முன்னாள் மாணவரின் பெற்றோரிடத்தில் அல்லது காப்பாளரிடத்தில் அல்லது தான் பணிபுரியும் பள்ளி அல்லது கல்லூரியின் பணியாளரிடத்தில் அல்லது பணியாளர் அமைப்புடன் பணப்பயன் தொடர்பான நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்வதிலிருந்து தடை செய்யப்படுகின்றார்.

        

       இது போல ஏகப்பட்ட விதிகள் வகுக்கப்பட்டுள்ளன.. இவற்றை மீறும் அரசு ஊழியர்கள் மீது ஒழுங்கு நடவடிக்கை பாயும். 

         இது ஒரு தனி அரசு ஊழியரின் நடத்தை குறித்த விதிகள்  என்றால், ஒரு அரசு அலுவலகத்தில் என்ன இருக்கவேண்டும், என்ன இருக்ககூடாது என்பதற்கும் உத்தரவுகள், அரசு ஆணைகள் உள்ளன. 

           இந்தியா ஒரு மத சார்பற்ற நாடு என்பதால் சமீபத்தில் நம் தமிழக அரசு, எந்த மத ரீதியான படங்களையும்  அரசு அலுவலங்களில் வைக்க  கூடாது என்று உத்தரவு பிறப்பித்தது. இது போல, ஏற்கெனவே ஜூலை 18, 1968 அன்று, அரசு ஒரு சுற்றறிக்கையை வெளியிட்டது. "மதச்சார்பற்ற தன்மையை" கருத்தில் கொண்டு அரசு அலுவலங்களில் உள்ள கடவுள்களின் படங்கள் / சிலைகள் "படிப்படியாக மற்றும் ஆடம்பரமின்றி" அகற்றப்படுவதை உறுதிசெய்யுமாறு துறைத் தலைவர்களுக்கு அறிவுறுத்தப்பட்டது. .

       இதையடுத்து, அரசு ஊழியர்கள் அலுவலகங்களில் வழிபாடு நடத்துவதைத் தடை செய்து, ‘தமிழ்நாடு அலுவலக கையேட்டில்’ திருத்தம் செய்து, 1993ல் அரசு ஜி.ஓ., பிறப்பித்தது. சுற்றறிக்கை மற்றும் G.O-வை அமல்படுத்தக் கோரி சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் பொதுநல வழக்குகள் தொடரப்பட்டுள்ளன. இருப்பினும், இன்றும் தெய்வங்கள் மற்றும் தெய்வங்களின் உருவப்படங்கள் பல அலுவலகங்களைத் தொடர்ந்து அலங்கரிக்கின்றன இந்த உருவப்படங்களை வைத்திருக்கும் ஊழியர்கள் தினசரி தங்கள் அறைகளில் வழிபாடு செய்கிறார்கள்.

        நோபல் பரிசு வென்ற மேரி க்யுரியின் கணவர் பூயுரி க்யுரி தன ஆய்வு சாலையில் அமர்ந்து மைக்ரோச்கோபின் வழியாக எதையோ கவனமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.  அப்போது அங்கு வந்த அவருடைய மாணவன் மைக்ரோஸ்கொப்பை கவனிக்காமல் தன ஆசிரியர்  பிரார்த்தனை செய்வதாக எண்ணி வெளியே போக தொடங்கினார்.  க்யுரி திரும்பி பார்த்து அவராய்  கூப்பிட்டார். "நீங்கள் பிரார்த்தனை செய்வதாக எண்ணிவிட்டேன்" என்றார் மாணாக்கர். . " ஆமாம் நான் பிரார்த்தனை தான் செய்து கொண்டிருந்தேன்.  தன கடமைமையை தொழிலை அக்கறையாக செய்தால், அதுவே இறைவனுக்கு செலுத்தும் பிரார்த்தனையாகும்" என்று பதில் சொன்னார் க்யுரீ. 

 பிரார்த்தனையை தொழிலாக பார்ப்பவர் நடுவே தொழிலை பிரார்த்தனையாக பார்ப்பவர்களும் இருக்கிறார்கள்.  அவர்கள் செய்வது தான் இறை பணி...  

மக்கள் தொண்டே மகேசன் தொண்டல்லவா?

தொழிலாளர்களின் வயிற்றில் அடித்தால் தான் நிறைய சம்பாதிக்க முடியும் என்பது உண்மையா?

          தொழிலாளரகளின் வயிற்றில் மட்டும் அல்ல ... உடலின் எந்த பாகத்தில் அடித்தாலும்,  அந்த முதலாளியால்  சம்பாதிப்பது என்ன....  நிம்மதியாகக்  கூட இருக்க முடியாது.  

        இதை நீங்கள் அந்த பணியாளர் செய்யும் வேலைக்கான ஊதியத்தில் குறைவு  என்று எடுத்துக்  கொண்டாலும் சரி.....அவருக்கு வேலை நேரத்தில் ஏற்படும் விபத்தினால் அவர் உடலில் ஏற்படும் ஊனம்  என்று எடுத்துக் கொண்டாலும், இரண்டிற்கும் அதே பதில்  தான்.

            பணியாளர்கள் செய்யும் வேலைக்கு ஏற்ற சரியான  ஊதியத்தை கொடுக்க வேண்டும் என்பதற்காகத்  தான் " குறைந்த பட்ச ஊதிய சட்டம்"  உள்ளது. ஆனால் அவர் தொழிற்சாலையில் உயர்தர மெஷினரிகளை கையாளும் போது விபத்து ஏற்பட்டு அவருக்கு உடலில்  தற்காலக ஊனமோ நிரந்தர ஊனமோ அல்லது மரணமே கூட ஏற்பட்டால்,?

            இன்றைய  தினத்தில் ஏகப்பட்ட நவீன தொழில் இயந்திரங்கள் வந்து விட்டன.  அதை இயக்குவத்தில் சிறு பிசகு ஏற்பட்டாலும், அந்த பணியாளருக்கு ஏற்படும் பாதிப்பு சொல்ல முடியாதது.  அதை கவனத்தில் கொண்டு இயற்றப்பட்டது தான்     இந்த பணியாளர் இழப்பீடு சட்டம். 

         பிரிட்டிஷ் காலத்தில் அதாவது 1884 ல்  இருந்த இழப்பீடு சட்டத்தின் படி,  அந்த தொழிலாளிக்கு சாலையில் மோசமான விபத்து நடந்து மரணம் ஏற்பட்டால் மட்டுமே இழப்பீடு தர அந்த முதலாளிகள் ஒத்துக் கொள்வார்கள். ஆனால் பிற்பாடு சுரங்கத்திலும், தோட்டங்களிலும் வேலை செய்தவர்களுக்கு பணி  நேரத்தில்  ஏற்பட்ட  விபத்தினால் கொடுங்  காயமும் ஊனமும் , மரணமும்  கூட   நடக்க ஆரம்பித்தபோது, இந்த Fatal accident act .மூலம் எந்த உதவியும் செய்ய முடியவில்லை.   அதன்பிறகு இதில் சம்பந்தப்பட்ட நிபுணர் குழு கொடுத்த பரிந்துரையின் பேரில் உருவாக்கப்பட்டது  தான்  தொழிலாளர் இழப்பீடு சட்டம், 1923. 

            இதன் மூலம், பணி நேரத்திலும், பணிக்காக செயல்படும் நேரத்திலும் நடக்கும் விபத்தில் அந்த பணியாளருக்கு உடலில் பாதிப்பு ஏற்பட்டால் தொழிசாலையின் நிர்வாகத்தால் நஷ்டஈடு வழங்கப்படும்..  இது  வரைக்கும் சொன்னது  நம்மில் பெரும்பாலானோருக்கு தெரிந்த விஷ யம்.

            ஆனால் பெரும்பாலோனோருக்கு தெரியாத விஷயம் இந்த சட்டத்தில் உள்ளது. . அது சமீபத்தில் உச்சநீதிமன்றம் அளித்த தீர்ப்பில் வெளிவந்துள்ளது.  அதற்காகத்தான் இந்த வழக்கு விவரத்தை இன்றைக்கு எடுத்திருக்கிறேன். 

        பொதுவாக விபத்து நடந்தவுடன் சில தொழிற்சாலை நிர்வாகம் உடன் அந்த இழப்பீட்டுத் தொகையை கணக்கிட்டு, , அந்த பணியாளருக்கோ அல்லது அவர் விபத்தில் இறந்து விட்டால், அவர் குடும்பத்தினருக்கோ கொடுப்பார்கள்.. ஆனால் அந்த பணியாளரோ   அவர் குடும்பமோ  எதிர்பார்க்கும் இழப்பீட்டுத் தொகை அதிகமாக இருப்பது போல தொழிற் சாலை நிர்வாகம் கருதினால்?

            சம்பந்தப்பட்ட பணியாளர்  தான் நீதிமன்றத்தை அணுகி, உரிய இழப்பீடு கோரி  மனு செய்வார்.  அந்த வழக்கின் தீர்ப்பு வந்த பின், அதனை  ஏற்பதா அல்லது மேல்முறையீடு செய்வதா   என்று நிர்வாகம்   ஒரு முடிவு எடுக்கும் போது தான் அந்த இழப்பீடு தொகையே தொழிலாளிக்கு கிடைக்கின்றது.  பெரும்பான்மையான இடங்களில் இது தான் நடக்கிறது.  

            ஆனால் இந்த சட்டத்தின் நோக்கமே. எந்த அளவிற்கு தொழிற் சாலை நிர்வாகம், அந்த தொழிலில் லாபம் ஈட்டுவதில் முனைப்பு காட்டுகிறதோ, அதே அளவில், அந்த பணியாளர்களின் நலனில் அக்கறை காட்டுவது, பணி நேரத்தில் விபத்து ஏற்பட்டு அதனால் தொழிலாளிக்கு உடலில் ஊனமோ ஏற்பட்டால், அந்த விபத்திற்கு பின்னும், அவர் நிலையான வாழ்க்கையை தொடரும் விதத்தில் அவரை கவனித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பது தான் இது அந்த நிர்வாகத்தின் கடமை மற்றும் பொறுப்பும் கூட.

            எப்படி இந்த இழப்பீட்டு தொகையை கணக்கிடுவார்கள்?

             விபத்தினால், உடலின் இயலாமை முழுமையாக இருந்தால் பணியாளர் வாங்கும் மாத சம்பளத்தில் 60% அல்லது 1,20,000 ரூபாய் இதில் எது அதிகமோ அதைக் கணக்கில் எடுத்துகொள்வா ர்கள்.

        அதுவே அந்த பணியாளர் விபத்தினால் இறந்து விட்டால், அவர் வாங்கிய சம்பளத்தின் பாதியோ அல்லது 1,20,000 ரூபாய் இதில் எது அதிகமோ அதை கணக்கிட்டு தருவார்கள்..

        உடனே நமக்கு ஒரு சந்தேகம் வரலாம். அவர் உயிருடன் இருந்தால் 60% இறந்தால் வெறும் 50% தானா...ஏன் இந்த வேறுபாடு என்றால்,...

            உங்களுக்கே தெரிந்திருக்கும் ,,,,,, விபத்தினால் அவர் இறந்து விட்டால் அவர் வேதனை அப்போதே முடிந்திருக்கும்.. ஆனால் விபத்து அவருக்கு ஊனத்தை ஏற்படுத்தி விட்டால், அவர் வாழ்வின் பிற்பகுதி இன்னொருவரின் தயவை நாடியோ அல்லது வலி வேதனையை கொண்டதாகவோ இருக்கும். எனவே தான் இந்த பத்து சதவீத அதிக கணக்கீடு.

                இது போல மாதமாதம் ஊதியம் பெறும் வகைக்குள் பணியாளர் வராமல், முறை சாரா வகைக்குள் வருவாரேயானால், அவருடைய மாத சம்பளம் நிர்ணயி\க்கப்படும். இ தில் ஒ ரு முக்கிய நல்ல விஷயம் என்னவென்றால். 2020ல் மத்திய அரசு இந்த சட்டத்தின் விதிமுறைகளில் திருத்தம் கொண்டு வந்துள்ளது. அதன் படி முன்னர் இழப் பீடை கணக்கிடுவதற்காக ஊதியத்தை ரூபாய் 8,000 என்று நிர்ணயித்திருந்ததை தற்போது ரூபாய் 15,000 என்று அதிகரித்துள்ளார்கள்..

            இந்த நிர்ணயிக்கப்பட்ட மாத சம்பளத்தையும் விபத்தின் போது அந்த பணியாளரின் வயதை பொறுத்து அட்டவணையில் சொல்லப்பட்ட எண்ணுடன் பெருக்கி இழப்பீட்டை கணக்கிட்டு தருவார்கள்.

            இப்படி இந்த பணியாளர்கள் இழப்பீடு சட்டம், விபத்தில் சிக்கிய பின்னும் அவருக்கு நிரந்தர ஊனம் ஏற்பட்டிருந்தால், அவரின் விபத்திற்கு பிந்தைய வாழ்க்கை சுமூகமாக இருப்பதற்கும் அந்த பணியாளர் இறந்திருந்தால் அவர் குடும்பம் நிதி சிக்கலில் தவிக்காத வண்ணமும், உதவுகிறது. அதனால் தொழில்சாலையின் நிர்வாகம், தங்கள் பணியாளர்கள் பணிக்கு வரும் போதோ அல்லது பணியில் இருக்கும்போது நடந்த விபத்தினால் பாதிப்படைந்திருந்தால் தகுந்த நஷ்டஈடு கொடுப்பது அவர்கள் கடமையாகிறது. அதே சமயம் இந்த சட்டம் ஈ எஸ். ஐ சட்டத்தின் கீழ் வரும் பணியாளர்களுக்கு  பொருந்தாது.   

               இப்படி ஒரு கடமை அவர்களுக்கு இருந்தாலும், சட்டத்தில் சொன்னபடி இழப்பீடு நிர்ணயிக்கப்படாமல், அவர்கள் கொடுக்கும் தொகையை தொழிலாளி ஏற்றுக் கொள்ளாவிட்டால், நீதிமன்றத்திற்கு அலைய விடுவது அதிகம் நடக்கிறது.

            இதே போல நடந்த ஒரு சம்பவத்தை கேளுங்கள்..

             இவர் ஒரு கரும்பு வெட்டும் பணியாளர். . கரும்பு வெட்டும் சமயம், பாம்பு கடித்து இறந்து விடுகிறார். \பணியாளர் இழப்பீடு கமிஷனரிடம் அவர் வாரிசுகள் ஐந்து லட்ச ரூபாய் நஷ்ட ஈடு கேட்டு மனு போடுகிறார்கள். கமிஷனரும் விசாரித்து விட்டு அந்த வாரிசுகளுக்கு ரூபாய் 3,06,000 இழப்பீடாக கொடுக்க சொல்லி, அதை முழுதாக செலுத்தும் வரையில் விபத்து நடந்த நாளிலிருந்து வருட வட்டி 12% செலுத்த வேண்டும் என்று உத்தரவிடுகிறார்.

            மோட்டார் வாகன விபத்துக்கு இழப்பீடு கோரி மனு செய்தவர்களுக்கு தெரிந்திருக்கும்... அந்த மனு போட்ட நாளிலிருந்தோ அல்லது தீர்ப்பு வழங்கப்பட்ட நாளில் இருந்தோ வட்டியை கணக்கிடுவார்கள்..

             அதனால் தொழிற்சாலை நிர்வாகமும், அந்த உத்தரவு போட்ட நாளிலிருந்து தானே வட்டியை கணக்கிடவேண்டும், இல்லையென்றால் வாரிசுகள் கோர்ட்டில் மனு போட்ட நாளிலிருந்து தானே கணக்கிடவேண்டும், இது என்ன .விபத்து நடந்த நாளிலில் இருந்து வட்டியை கணக்கிட்டு கொடுக்க சொல்கிறார் இந்த கமிஷனர் என்று மேல்முறையீடு செய்கிறது

             உயர்நீதிமன்றமும் அந்த மேல்முறையீட்டை ஏற்றுக்கொண்டு, உத்தரவு பிறப்பித்த  நாளிலிருந்து ஒரு மாத காலம் மேல்முறையீடு செய்யும் அவகாசம் அந்த நிர்வாகதிற்கு  இருக்கிறது என்பதால் அந்த ஒரு மாதம் கழித்தும் இழப்பீடு செலுத்தாவிட்டால்  அப்போதிலிருந்து அந்த வட்டியை கணக்கிட்டு  கொடுக்க வேண்டும் என்று உத்தரவிடுகிறது.

              விபத்து நடந்த நாள் எங்கிருக்கிறது..??  . உத்தரவு போட்ட நாள்  எங்கிருக்கிறது ?? அதனால் அதற்கு மேல் முறையீட்டை உச்ச நீதிமன்றத்தில் செய்கிறார்கள்.. 

Shobha vs Chairman, Vithalrao Shinde Sahakari Sakhar Karkhana Ltd. | CA 1860 OF 2022 | 11 March 2022 Citation: 2022 LiveLaw (SC) 271 C

                  இந்த வழக்கில் உச்சநீதிமன்றம் கொடுத்த தீர்ப்பு தான் எல்லோரையும் திரும்பி பார்க்க வைத்துள்ளது.

            "பணியாளர் இழப்பீடு சட்டத்தின் பிரிவு 4 A ( 1 )படி, எப்போது அந்த இழப்பீடை செலுத்த வேண்டி நேரிடுகிறதோ அன்றிலிருந்து அதை செலுத்த கடமைப்பட்டவர் என்கிறது. அதன்படி பார்த்தால், என்று அந்த பணியாளர் இறக்கிறாரோ , அன்றிலிருந்து அந்த இழப்பீட்டை செலுத்தும் கடமை நேருகிறது. இறந்தவர் குடும்பம் கோரும் இழப்பீட்டை கொடுக்க முடியாது என்றால்/  பிரிவு  4 A (  2 படி,  தொழிற்சாலை நிர்வாகம்  ஒத்துக்கொள்ளும் இழப்பீடையாவது உடனே கொடுக்க கடமைப்பட்டவர் என்றும்  அதை சம்பந்தப்பட்டவர்களிடன் உடன் வழங்க   வேண்டும் , அவர்கள் வாங்க மறுத்தார்கள் என்றால், அவர்களின் உரிமை எந்த அளவும் பாதிக்காமல், இந்த பணியாளர் கமிசனிரிடமாவது  அந்த பணத்தை கட்டிவிடவேண்டும்.  எனவே அதைக்  கொடுக்க தவறிய போது அந்த இழப்பீடிற்கான வட்டியை  விபத்து நடந்த தேதியிலிருந்து  கணக்கிட  வேண்டுமே தவிர, உத்தரவு போட்ட நாளில் இருந்து அல்ல என்றது. ஒரு வேளை  தேவையில்லாமல் நிர்வாகம் வழக்கை இழுத்தடிக்கிறது என்று கமிஷினர் கருதினால், இந்த இழப்பீடு தொகையுடன் வட்டியையும் சேர்த்து அதன் பாதி தொகையை அபராதமாக செலுத்த உத்தரவிடலாம் என்றது.  இதன்படி பார்த்தால் வட்டிக்கான சட்டப் பிரிவும்   அபராதமும் வெவ் வேறு என்றுள்ளது. பிரிவு  4A3(a)  படி வட்டியையும்    பிரிவு   4A3 (b) படி அபராதத்தையும் கொடுக்க வேண்டும்"  என்று தீர்ப்பளித்து மேல்முறையீட்டை அனுமதித்துள்ளது.

            நாம் சாதரணமாக பார்க்கும் சம்பவங்கள் என்றால்  தொழிற்சாலை விபத்தின் போது  சம்பந்தப்பட்ட பணியாளருக்கு ஏதேனும் மருத்துவ  செலவுக்கு ஒரு தொகையை கொடுத்து வேலையை விட்டு அனுப்பி விடுவதையும்., ..பிற்பாடு அந்த தொழிற் சாலை ஆய்வாளர் இந்த விபத்து குறித்து நீதிமன்றத்தில் குற்றப்பத்திரிக்கை  தாக்கல் செய்யும் போது,  அதிக பட்சமாக இருக்கும் ஐந்தாயிரம் ரூபாய் அபராதத்தை  கட்டி முடித்து விட்டு செல்வதை பார்க்கலாம்..   பணியாளர் வேலையை விட்டு நீக்கப்படுவதால், அவருக்கு இது பற்றி தகவல் ஏதும் தெரிவதில்லை... அவருக்கு உரிய நியாயமான இழப்பீடும் கிடைப்பதில்லை.   வழக்கு பற்றிய தகவல் கிடைத்தாலும், பெரும்பாலும் குற்றத்தை நிர்வாகம் ஒத்துக்  கொண்டு மனு  செய்வதால், முதல் விசாரணையிலேயே  அபராதம் விதிக்கப்பட்டு அந்த வழக்கு முடிவுக்கு வந்து விடும். 

            இது போன்ற சமயத்தில், சரியான இழப்பீடு கொடுக்காமல், அந்த பணியாளர் பணியிலிருந்தும் அனுப்பப்பட்டார் என்றால், அது குறித்து  அவர் அந்த வழக்கில்  மனு தாக்கல் செய்தால், நீதிமன்றம், பெரும்பாலும் இந்த வழக்குகள் மாஜிஸ்திரேட்டு நீதிமன்றங்களில் தான் நடக்கும்..  நீதிபதி விசாரித்து விட்டு, அபராதத்துடன் சேர்த்து இழப்பீடு தொகையையும் குற்றவாளி கட்ட சொல்லி உத்தரவிடலாம்.  குற்ற விசாரனை  நடைமுறை சட்ட பிரிவு 357 ன் கீழ் இழப்பீடு வழங்குவதற்கான உச்ச வரம்பு ஏதும் இல்லை என்பதால் மாஜிஸ்திரேட்டு அந்தந்த வழக்கு சூழலுக்கேற்ப, இழப்பீடு விதிக்கலாம்.  

            இதே  போன்று தான் மோட்டார் வாகன விபத்தின் போதும், குற்றவாளியோ அல்லது காப்பீடு நிறுவனத்தினரோ, விபத்திற்குண்டான இழப்பீடாக அவர்கள் கருதுவதை பாதிப்படைந்தவருக்கு இடைக்கால நிவாரணமாக கொடுக்க வேண்டும் என்றும் அது பின்னால் தீர்ப்பு அளிகும்போது வழங்கப்படும் இழப்பீடு தொகையில் கழித்துக் கொண்டு செலுத்தலாம் என்று விதிகள் உள்ளன.    ஆனாலும் யாரும் பின்பற்றுவதில்லை..  அது  குறித்து இன்னொரு பதிவில் விரிவாக பார்ப்போம்... 

வெளிநாட்டில் மருத்துவம் படித்த பலர் இந்தியாவில் நடத்தப்படும், பயிற்சி மேற்கொள்வதற்கான தகுதித் தேர்வில் தேர்ச்சி பெறத் திணறுவதற்கு காரணங்கள் என்ன?

            ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்கள் மருத்துவம் படிக்க 
வெளிநாட்டிற்கு  சென்ற நிலையில் உக்ரைனில் தொடங்கிய 
போரினால்,  அவர்கள்  உடன் நாடு திரும்ப வேண்டிய 
கட்டாயத்தில்  திரும்பி வருகின்றனர். இந்த நிலையில் மத்திய 
அமைச்சர் ஒருவர், "வெளி நாட்டில் மருத்துவம் படிக்கும் 
மாணவர்களில் 90% பேர் இந்தியாவில் நடத்தப்படும் தகுதி 
தேர்வில் தேர்ச்சி பெறுவதில்லை" என்று சொன்னது நிறைய 
விமர்சனங்களை எழுப்பியுள்ளது.

 
தேசிய  தேர்வுகள் போர்டு நடத்துகின்ற , இந்தியாவில் மருத்துவராக பயிற்சி பெற தேசிய  மருத்துவ கமிஷனால் கட்டாயமாக்கபட்ட  வெளிநாட்டு மருத்துவ  பட்டதாரிகளுக்கான தகுதி தேர்வு அதை சுருக்கமாக FMGEயில்  பெற்ற தேர்ச்சி விகிதங்களை பார்த்தோமேயானால், அவர் 
கூறியது உண்மை என்றே கூற வேண்டும் .

             2019 ல்    25.79 % பட்டதாரிகள் தேர்ச்சி பெற்றபோது,     2020ல்    14.68% பேரும்   2021ல்   23.83% தேர்ச்சி பெற்றுள்ளனர்.அதற்கும் முந்தைய ஆண்டுகளில் இந்த தேர்ச்சி விகிதம் இன்னமும் குறைவாக இருந்தது.    ஆண்டுதோறும் சராசரியாக 20% பேர் தான் தேர்ச்சி பெறுகின்றனர் என்கிறது NMB புள்ளிவிவரம்  
            

        அதுவும் இந்த தகுதி தேர்வில் தேர்ச்சி பெற வேண்டிய 
கட்டாயம், ரஷ்யா, உக்ரைன், சீனா,. பிலிப்பைன்ஸ், 
பங்களாதேஷ், நேபாளம் போன்ற நாடுகளில் பயின்ற 
பட்டதாரிகளுக்கு மட்டுமே.  இதுவே அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து, 
ஆஸ்திரேலியா நாடுகளில் பயின்ற MBBS  பட்டதாரிகள் 
தேர்வெழுத தேவையில்லை.   

            ஏன் இந்த பாரபட்ச்சம்? ஏன் இந்த தகுதி தேர்வு 
கட்டாயமாக்கப்பட்டது ? என்ற கேள்விக்கு  NBE இன் முன்னாள்
நிர்வாக இயக்குனர் டாக்டர் விபின் பாத்ரா கூறுகையில், 1998-99
ஆம் ஆண்டில் தான், ஸ்கிரீனிங் தேர்வு பற்றிய யோசனையே
வந்தது, என்றும், அதற்கு முன்பு , இது ஒரு இராஜதந்திர சாளரமாக
இருந்தது என்பதால் முந்தைய USSR மற்றும் பின்னர் CIS
காமன்வெல்த் ஆஃப் சுதந்திரமான நாடுகள் ) இல் முதுகலை
மருத்துவக் கல்விக்கு மாணவர்களை அரசாங்கம்
பரிந்துரைக்கும். இந்த நிலைமை படிப்படியாக வணிக
முயற்சியாக மாறி, அந்த பிராந்தியத்தில் அதிகமான கல்லூரிகள்
இந்திய மாணவர்களுக்கு தங்கள் கதவுகளைத் திறந்தன.

            மருத்துவக் கல்வியில் DEMAND AND SUPPLY பொருத்தமின்மை
இந்தியாவிற்கு எப்போதும் ஒரு பிரச்சனையாகவே இருந்து
வருகிறது. இங்குள்ள தேவைக்கேற்றவாறு மருத்துவ கல்வி பெற,
இந்திய மாணவர்கள் வெளிநாட்டிற்கு செல்வது
அதிகரித்துவிடவே, 1998 ஆம் ஆண்டில், MCI முதன்முறையாக
வெளிநாட்டு மருத்துவ பட்டதாரிகளின் அங்கீகாரத்தை ரத்து
செய்யும் தீர்மானத்தை நிறைவேற்றியது, ” என்கிறார்.

        1998 இல் பொக்ரான் அணுகுண்டு சோதனை ஒரு
பின்னடைவைப் பெற்றது. அப்போது நாட்டிற்கு பொருளாதாரத்
தடைகள் இருந்தபோது, ரஷ்யா மட்டுமே இந்தியாவுடன் நின்ற
ஒரே நாடு. இந்தியாவுடன் நின்ற ஒரு நாட்டின் பட்டங்களின்
அங்கீகாரத்தை நீக்குவதற்கு எதிராக நிறைய இராஜதந்திர
அழுத்தம் இருந்தது, எனவே இறுதியாக, 2001 இல், ஒரு நடுத்தர
பாதை வகுக்கப்பட்டது. வெளிநாட்டில் மருத்துவ கல்வி பெறும்
பட்டதாரிகளுக்கு ஒரு தேர்வு நடத்தி அதில் தேர்ச்சி பெறுவோரை
மட்டுமே இந்தியாவில் மருத்துவம் பயில அனுமதிக்க முடிவு
செய்யப்பட்டது.

            இருப்பினும், இந்த தகுதி தேர்வும் சில எதிர்ப்பை சந்தித்தது.
சில மருத்துவப் பட்டதாரிகள், மருத்துவப் பாடங்களில் மட்டும்
கேள்விகள் இருக்க வேண்டும் என்றும், கேட்கப்படும் கேள்விகளின் வரம்பைக் குறைக்க உத்தரவிடக் கோரி உச்ச நீதிமன்றத்தில் மனு தாக்கல் செய்தனர். உச்ச நீதிமன்றம், அதன் தீர்ப்பில், அந்த தேர்வில் பங்கு பெறுவதற்கான எண்ணிக்கையை அகற்றுவது உட்பட சில தளர்வுகளை அனுமதித்தது. அதன்படியே, முதல் FMGE 2004 மார்ச்சில் நடந்தது, இது கடந்த 16 ஆண்டுகளாக நடந்து வருகிறது.

            அப்படியானால், இ ந்தத் தேர்வில் தேர்ச்சி பெறத் தவறிய
பிறகு கிட்டத்தட்ட 80 சதவீத பட்டதாரிகள் என்ன செய்வார்கள்?
இது குறித்து 'தி பிரிண்ட்' ஒரு ஆய்வு நடத்தியது. இந்த ஆய்வில்
கலந்துக கொண்ட வெளிநாட்டு பட்டதாரிகள் FMGE க்கு
விண்ணப்பிக்கும் போது NBE உடன் ' தகவல்களை
வெளிப்படுத்தாத ஒப்பந்தத்தில்' கையெழுத்திட்டதால், தங்களை
பற்றிய விவரங்களை மறைத்து கொண்டு, இந்த
கருத்துக்கணிப்பில் பங்குபெற்றனர். ஆய்வில், சிலர்
மருத்துவத்தைத் தொடர வேண்டும் என்ற தங்கள் கனவைக்
கைவிட்டு, வேறு வாழ்க்கைப் பாதையைக் கடைப்பிடிக்கிறார்கள்
என்றும் மற்றவர்கள் எப்படியாவது அந்த தேர்வில் தேர்ச்சி
அடைய வேண்டும் என்று தங்கள் முயற்சியை தொடர்கிறார்கள்
என்றும் தெரிய வந்துள்ளது. இதில் குறிப்பிடத்தக்க அம்சம்
என்னவென்றால், உச்ச நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்புப்படி, FMGEக்கான
முயற்சிகளின் எண்ணிக்கையில் தான் வரம்பு இல்லையே. .
            

        ஏன் இந்த தகுதி தேர்வில் அவர்களால் தேர்ச்சி பெற
முடியவில்லை என்ற காரணத்தை கேட்ட போது,

•    வரையறுக்கப்பட்ட பாடத்திட்டம் இல்லாதது: "NBE ஆல் தங்களுக்கு எந்த புத்தகங்களும் பரிந்துரைக்கப்படவில்லை. தேர்வுக்கு தயாராகும் போது குறிப்பிடக்கூடிய வரையறுக்கப்பட்ட பாடத்திட்டம் எதுவும் இல்லை என்பதால் தேர்வை கடினமாக்குகிறது." என்றார்கள். அதில் சிலர் பத்து வருடங்களாக தேர்ச்சி பெற மோற்சித்து கொண்டிருப்பவரும் உண்டு.

ThePrint தொடர்பு கொண்ட கல்வி ஆலோசகர்கள் கூறுகையில்,

• தேர்வில் தேர்ச்சி பெறுவதில் பல முறை தோல்வியடைந்த பிறகு, பெரும்பாலானவரகள் மாற்றுத் தொழில்களை மேற்கொள்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்று தங்கள் பாதையை மாற்றிகொள்கின்றனர் என்று கூறினர்.

•  இந்த வெளிநாட்டு பட்டதாரிகள் இந்த தேர்விவில் தேர்ச்சி பெறாமல் இந்தியாவில் பயிற்சி செய்ய முடியாது என்றாலும் அவர்கள் படித்த நாட்டில் பயிற்சி செய்யலாம். வசதியும், தொடர்பும் உள்ளவர்கள், சீனா, ரஷ்யாவில் இன்டர்ன்ஷிப் பெற்று, பிறகு அங்கு பயிற்சி செய்யத் தொடங்குகிறார்கள் அத்தகைய வாய்ப்புகளைப் பெற முடியாத மற்றவர்கள், மாற்றுத் தொழில் பாதையை மேற்கொள்வார்கள் அல்லது தொலைதூரப் பகுதிகள், கிராமங்கள் அல்லது சிறிய நகரங்களில் உரிமம் பெற்ற வல்லுநர்கள் தேவைப்படாத கிளினிக்கில் பணிபுரிவார்கள். என்றாலும் இது தொற்றுநோய்க்கு முந்தைய காலத்தில் சாத்தியமாக இருந்தது இப்போதைய சூழ்நிலையில் அதுவும் உக்ரைனில் போர் நடந்து வரும் போது, அங்கு நிலைமை எப்போது சீராகும் என்பதும் தெரியாத நிலையில் உள்ள போது , அதற்கான சாத்தியக்கூறுகள் குறைவாகவே உள்ளன என்கின்றனர்.

            பெரும்பாலானவர்கள் தேர்வில் தேர்ச்சி பெற மீண்டும்
மீண்டும் முயற்சி செய்கிறார்கள் ஆனால் அதில் தேர்ச்சி பெற
முடியாதவர்கள் இந்தியாவில் தங்க வேண்டியிருந்தால் அது
தொடர்பான தொழிலை மேற்கொள்கின்றனர். முடிந்தவர்கள்
மருத்துவம் செய்யக்கூடிய நாடுகளுக்குச் செல்கிறார்கள்.
            

            மேலும் வெளிநாட்டு பட்டதாரிகளுக்கு ஸ்கிரீனிங் தேர்வில்
தேர்ச்சி பெற வேண்டும் என்று விதித்துள்ளது இந்தியா மட்டும்
அல்ல, இன்னும் சில நாடுகளும் உண்டு. இந்தியாவில் இருந்து
செல்லும் மருத்துவ பட்டதாரிகளை யுனைடெட் ஸ்டேட்ஸ்
மெடிக்கல் லைசென்சிங் எக்ஸாமினேஷன் எழுத வேண்டும்
என்று அமெரிக்காவும் கோருகிறது. .

            மேலும் இந்த தகுதி தேர்வு மிகவும் கடினமாக இருப்பதற்கு
ஒரு காரணம் உள்ளது, என்று நிபுணர்கள் கூறுகின்றனர்.இந்த
வெளிநாட்டு மருத்துவ படிப்பின் தரம் குறித்து , வெளிநாட்டு
மருத்துவ பட்டதாரிகளுடன் பணிபுரிந்த அனுபவம் உள்ள
மருத்துவர்கள் கூறும்போது , ஸ்கிரீனிங் தேர்வில் தேர்ச்சி
பெறுபவர்கள் கூட பெரும்பாலும் மருத்துவ மற்றும் நடைமுறை
திறன்களில் குறைவாக இருப்பதாகக் கூறுகின்றனர். தில்லியின்
இந்திரபிரஸ்தா அப்பல்லோ மருத்துவமனையின் மூத்த
மருத்துவர் ஒருவர் தி பிரிண்டிடம் கூறுகையில், “நோயாளியின்
மீது கானுலாவைக் கூட வைக்க முடியாத பட்டதாரிகளை தாங்கள்
சந்திக்க நேரிட்டஷாக கூறியுள்ளனர்.

        மத்திய சுகாதார அமைச்சகத்தின் இணைச் செயலாளராக
இருந்த போது மருத்துவக் கல்வித் துறையை யைக் கையாண்ட
முன்னாள் கேரள தலைமைச் செயலாளர் டாக்டர் விஸ்வாஸ்
மேத்தா ThePrint இடம் கூறியதாவது: “தான் ஆர்மீனியா, ஜார்ஜியா
மற்றும் ரஷ்யாவில் உள்ள மருத்துவக் கல்லூரிகளுக்குச் சென்ற
போது, அங்கு நுழைவுத் தேர்வு இல்லை, மற்றும் கட்டணம்
நியாயமானதாக இருப்பதால், நிறைய பேர் அங்கு மருத்துவம்
படிக்க சென்றனர் என்றாலும், அங்குள்ள சட்டங்கள் மிகக்
கடுமையாக உள்ளன, என்பதால், மாணவர்கள் நோயாளியைத்
தொட அனுமதிக்க மாட்டார்கள், எனவே அவர்களுக்கு ஒரு
வடிகுழாய் அல்லது ஊசி போடுவது அல்லது பிரசவம் செய்வது
எப்படி என்று தெரியாது." என்று சொல்லியிருக்கிறார்.
            

        "வெளிநாட்டு மருத்துவ கல்வியின் தரநிலைகள் மிகவும்
வேறுபட்டவை. மேலும், அவர்களின் பட்டங்களை
அங்கீகரிப்பதற்காக இந்த நாடுகளுடன் பரஸ்பர ஏற்பாடு எதுவும்
இல்லை". அதனால் தான் இந்த தகுதி தேர்வு மிகவும் கடினமாக
இருக்கின்றது என்று கூறுகின்றனர் அனுபவம் வாந்தவர்கள்.
          

          இந்தியாவின் பெரும்பான்மையான மக்கள்
கிராமப்பறங்களில் வாழ்கின்றனர். தங்களின் அடிப்படை
உரிமைகளைப் பற்றிய அதிக விழிப்புணர்வு இல்லாதவர்கள்.
அவர்களின் உயிருடன் சம்பந்தப்பட்ட மருத்துவ தொழிலை
மேற்கொள்ள இருக்கும் நபருக்கு தகுதிகளை நிர்ணயம்
செய்வதில் அரசு காட்டும் கடினத்துவம் நியாயமானதாகவே
இருக்கின்றது. அதே சமயம் நம் இளைய சமுதாயத்தின்
புத்திக் கூர்மையிலும் சந்தேகமில்லை. அவர்கள் இந்த தகுதி
தேர்வில் தேர்ச்சி பெறும் விகிதம் வரும் காலங்களில் கூடும் என்று
நம்புவோம்.